Spookverhaal!

Soms krijg je een verhaal op een presenteerblaadje aangereikt en hoef je het alleen nog maar af te maken! Zo was ik aan het snuffelen tussen oude volksverhalen op internet en kwam ik dit verhaal tegen:

“In Ellecom zou er ook 1 staan.
Het exacte adres weet ik niet uit ’t hoofd (zou ik moeten checken), wel weet ik precies waar het staat.
Sterker nog, ik ben er ooit eens binnen geweest!
Ruim 10 jaar geleden, heb ik daar met ’n bandje ’n optreden verzorgd.
Toentertijd zaten er krakers in, ik zou eigenlijk niet weten of die er nu nog in wonen, ik kan het me haast niet voorstellen.
Ik vraag me af of het überhaupt nog bewoond is eigenlijk.
Anyway, het verhaal ging toen dat het ooit ’n tehuis is geweest voor weeskinderen/gehandicapte kinderen en dat het indertijd afgebrand is geweest, of er overlevenden waren weet ik niet meer.
Verschillende mensen vertelden dat ze er vreemde stemmen hoorden.
Enkele bewoners hoorden ’s nachts kinderstemmen, ’n bewoonster vertelde me dat ze midden in de nacht gegiechel hoorde, en ’n vrouwenstem die zei: stil jullie, hou eens op!
Een van onze bandleden had er ook eens overnacht en vertelde me het volgende: hij werd plots midden in de nacht wakker, lag gewoon op z’n rug maar kon zich niet meer bewegen.
Hij had het gevoel alsof er ’n paar handen steeds heel langzaam over z’n gezicht gingen.
Er was niets te zien, maar hij had het gevoel dat ” iets ” zich boven hem bevond.
Hij zei toen maar iets dergelijks als ” volgens mij deug jij wel hè? ” ( tja, je moet toch wat!), toen verdween het weer.
Wat ik er verder nog over weet is dat ze het toen ” De Hexenketel ” noemden, er stond ’n groot bord in de tuin waar ze dat hadden opgeschreven.”
(Dr. Campbell op het Fok-forum, 18 juli 2005)

Het exacte adres van deze locatie was de Zutphensestraatweg 66 te Ellecom, en het pand was het voormalige Koloniehuis Ketelaar gebouwd omstreeks 1835 en daarna een huis voor zogenaamde Bleekneusjes geworden. Een van de velen panden op de Veluwe voor stadskinderen om aan te sterken.

Dat adres weet ik nog zo goed omdat ik ongeveer eind 1991 een van de negen personen was die dat pand gekraakt hebben, toen dat nog legaal was, en het hebben omgedoopt in De Hexenketel. De woningnood was toendertijd zeker niet minder dan tegenwoordig en het pand stond al jaren leeg. De staat waarin we het pand toen aantroffen was triest en erg slecht. De mooi bewerkte houten trapleuningen waren eruit getrapt, de mooie stenen mozaïekvloeren waren deels kapotgeslagen en meer van die authentieke zaken waren al grondig vernield. En dat nog even los van het feit dat er natuurlijk geen gas, water en elektra aanwezig was. Primitieve omstandigheden, zeker omdat het ook nog eens winter was. Als het buiten vroor, dan binnen ook. Maar ach, wie maakt zich druk om comfort als je de idealen die je hebt met een leuke groep mensen na kan streven. Dat het dan af en toe wat stinkt door het gebrek aan water geeft dan niet!

We kregen als anonieme groep natuurlijk een dagvaarding en moesten bij de rechter verschijnen om ons te verantwoorden. Een van ons die banden had met Hotel Bosch in Arnhem had de zaak goed voorbereid en de eigenaar niet. Het gevolg was dus dat de uitspraak ons in het gelijk stelde en we daar legaal konden verblijven.

Begin 1992 hielden we een opening voor vrienden en bekenden waarbij we toen ook een band uit Alkmaar uitgenodigd hadden, een bekende van een van de bewoners. Waarschijnlijk is diegene die bovenstaande verhaal heeft verteld een van hen. Over een mogelijke brand heb ik nooit iets vernomen en niets kunnen vinden op internet, die is er hoogstwaarschijnlijk nooit geweest. Dat het huis spookachtig, griezelig en duister was dat klopt, zeker als je bijvoorbeeld maar met zijn tweeën aanwezig was in een pand zonder licht en lange gangen en ongeveer dertig kamers, of als je daar met zijn allen verstoppertje speelde. Maar kinderstemmen?, die heb ik daar nooit gehoord. Een echt spookverhaal!

Ik zelf ben na een paar maanden daar weer vertrokken en de meeste mensen van toen zijn in de schemer van het verleden uitzicht verdwenen. (Het tijdperk voor mobieltjes, internet, Facebook en wifi!) Maar niet dit verhaal, de overlevering, de herinneringen.

 

Vrienden

Vrienden hebben en vooral het contact daarmee onderhouden vind ik erg lastig. Erg lastig is misschien nog een beetje licht uitgedrukt, zeg maar gerust onmogelijk. Ik stel namelijk erg hoge eisen aan mijzelf maar daarmee ook aan de mensen om mij heen. Mensen vinden dat dan weer lastig of voelen zich niet serieus genomen. Of ik bepaal te veel. Weet je, als die mensen dat dan niet kunnen waar maken is dat toch zeker niet mijn tekortkoming of falen, toch? Nee, vrienden heb ik dan ook niet.

Ik heb Facebook! Vrienden genoeg te vinden daar en wie heeft er dan nog echte mensen nodig? En het leuke van Facebook vind ik het gevoel dat ik die mensen beter leer kennen dan dat ik zou doen als ik ze in het echt zou ontmoeten. Tussen de regels door lezen heet dat dan, of meer openheid geven. De openhartigheid die ze in hun posts ten toon spreiden zouden ze nooit in het echte leven aan hun bekenden durven tonen. Emoties, frustraties en openhartigheden. Facebook! De openbare biechtkamer van onze moderne maatschappij.

Laatst kwam er plotseling een post voorbij van een Facebook-vriendin die daar eigenlijk nix mee doet. IK HEB EEN POES!! Hoofdletters, uitroeptekens, poste ze. Dan denk ik als je daar na 28 jaar nu pas achterkomt dan gaat er wel een wereld voor je open ja. Geniet ervan meid!! Ik denk dat haar volgende post pas weer is als ze zich heeft laten ombouwen. Ja, want ondanks dat we tegenwoordig medisch gezien tot heel veel in staat zijn, is daarin nog steeds bar weinig keus, vrouw, man of nix. Maar als je nix hebt dan valt er ook niet veel met Facebook te delen.

Zo heb ik nog een Facebook-vriendin, als die iets post dan krijg ik spontaan een algehele verzuring. Wat een negativiteit, wat een doemdenkerij. Nix deugt en iedereen is slecht. Kritiek en commentaar op alles dat er is. En dat is best wel veel. En die posts gaan de hele dag door! Een echte, door en door zuurpruim zeg maar. Ik weet zeker dat die in een vat azijn geboren is. Als zij uit haar werk thuis komt opent haar man een weckpot, stopt haar daarin, dekseltje erop en zet haar op het schap in de kelder tot de volgende ochtend. Die gaat nog jaren mee!

Nee, Facebook. Een stuk makkelijker dan echte vrienden. Je hoeft de deur niet uit, je antwoord alleen als jij dat wilt. En heb je eens een keer geen zin om ook maar iets te zien of gestoord te worden kijk je gewoon niet. Dat hoef je bij je vrienden of partner niet te proberen. Heerlijk Facebook! Wat een verrijking!