Zwart

Ik was ongeveer 15 jaar en een trouwe lezer van het muziekblad OOR, de artiesten en de bands die daarin voorkwamen zoals; Coil, The Misfits, Cocteau Twins en natuurlijk Nick Cave hadden mijn voorkeur boven de artikelen en vooral de foto`s over de nieuwe haardracht of kleding van de bekende jaren 80 pop-idolen zoals beschreven in de glossy tijdschriften Muziek Express of Popfoto die meestal door mijn leeftijdsgenoten gelezen werden.

In Oor stond een recensie over het toen net verschenen tweede album van Dead Can Dance – Spleen and Ideal. De recensie was erg lovend over de nieuwe weg die ze ingeslagen waren. Het was minder heftig en druk dan hun eerste (post-punk) LP die meer in de sfeer van bijvoorbeeld Joy Division lag. Deze tweede LP bestond uit mooie sobere soms zelfs romantische muzieklagen opgebouwd door Brendan Perry die de glossolalie of klanktaal van zangeres Lisa Gerrard perfect ondersteunden.  Juist het niet gebruiken van bestaande woorden in haar zang maakte het voor mij tot iets mystiek, hemels bijna.

Ik had al snel een gekopieerd cassettebandje in mijn bezit met de muziek van de Spleen and Ideal LP en draaide het dag en nacht. Bij voorkeur `s avonds in het donker buiten op mijn walkman. Door de schemering en de koptelefoon klonk de muziek nog intenser, dieper. Tegenwoordig hebben bands als Dead Can Dance en Cocteau Twins vaak het label Gothic, terwijl die term toen nog geeneens bestond om een muziekstroming aan te duiden.
De term die vaak gebruikt werd was New Wave, maar dat was toen al zo`n brede term dat legio bands met zeer verschillende muziekstijlen daaronder vielen. Ik denk dat voor Dead Can Dance de term Middeleeuwse Wave of Gregoriaanse Dark Wave
meer op zijn plaats was geweest. Hoewel het middeleeuwse Gotische op deze LP in alles doorklonk.

In het artikel van OOR stond tevens een vooruitblik op de bijbehorende Spleen and Ideal tour die ook Nederland aan zou doen. Op 10 mei 1986 zouden ze een optreden geven in de Melkweg in Amsterdam!
Ik had het van te voren al helemaal uitgedacht. Ik zou in een zwarte monnikspij met zo`n grote kap tot bijna over de ogen het gewaad tot op de grond en een gevlochten rood touw om mijn middel daar naar toe gaan. Als een soort van kruisvaarder die in de schemer zijn heil zoekt, maar aangezien ik geen wit paard tot mijn beschikking had zou ik dan maar met de trein naar Amsterdam afreizen om mijn helden live te gaan aanschouwen!!

Had ik al vermeld dat ik net 15 jaar geworden was?
Ik kwam de deur niet uit en zeker niet op die wijze gekleed naar Amsterdam alleen met de trein `s avonds laat. Dead Can Dance heb ik toen dan ook niet en later ook nooit live mogen beleven.
Alles dat mij restte was dat ik korte tijd later mijn haar als stil protest zwart geverfd heb, pikzwart. Zo zwart als een middeleeuwse nacht waarbij het enige licht dat zichtbaar was kwam van die heldere, mooie en onbereikbare sterren aan de muzikale hemel.