Van den vos Renard Deel 3: De ontdekking.

Een zoektocht, een qeeste kan levenslang zijn waarbij het zoeken een doel op zich is geworden.
Mijn zoektocht naar meer deeltjes uit de Kwintessens reeks, naar nog meer boeken met de getekende voorkanten, dreigde zo`n doel op zich te worden. En natuurlijk is in een zoektocht blijven volharden makkelijker als je eigenlijk niet
weet wat het uiteindelijke doel van je zoektocht is. Ik wist totaal niet hoeveel delen er in deze reeks verschenen waren dus ook niet hoeveel delen ik nog zocht. Daarnaast merkte ik dat het zoeken, de queeste, besmettelijk was. Vrienden waren uiteraard bekend met mijn verzameldrift en ik zag er meer en meer gegrepen worden door de schoonheid van de omslagen en de stap naar ook zoeken en zelf verzamelen was een kleine stap.

En toen was daar het internet!
Dat werd een enorme stap vooruit en goed hulpmiddel in mijn zoektocht.
In het begin echter was internet nog summier en was er weinig concreets te vinden, zeker geen overzichten van complete reeksen en dergelijke.
In mijn hoofd had ik al in een vroeg stadium een voorstelling gemaakt van de tekenaar Philip Renard, die gezien zijn naam, zeker van Franse afkomst moest zijn, en dan vast ergens in zo`n kasteel in de Dordogne gewoond zou hebben.
Aangezien de reeks, in mijn ogen, al heel oud was, zou hij waarschijnlijk al lang overleden zijn. En het gebrek aan informatie hierover op het internet bevestigde alleen maar mijn vermoedens.

Op internet waren wel afbeeldingen terug te vinden van enkele losse delen van de Kwintessens reeks. Hermann Hesse en Carlos Casteneda werden vermeld, met een aantal van hun bekendste titels. De naam Philip Renard kon ik inderdaad ook terugvinden en dan bij die boeken als omslagontwerper en zonder verder enige gegevens.
Via het gevonden e-mailadres van uitgeverij De Bezige Bij legde ik contact met een zeer behulpzame medewerkster die onmiddellijk voor mij in hun archieven dook,maar ook daar was er niet over te vinden. Het enige dat zij aan mij kon melden waren de bekende op internet vermelde delen die ik al in mijn bezit had.
Mijn vragen bleven onbeantwoord en een overzicht van de complete reeks ontbrak nog steeds. De zoektocht ging verder.

Natuurlijk bleef ik regelmatig de sleutelwoorden Kwintessens en Philip Renard intypen in de zoekmachines, en na verloop van tijd dook er iets op.
Een nieuw boek van Geert Kimpen, getiteld De prins van Filettino met onmiskenbaar een getekende voorkant! En niet zomaar een getekende voorkant, een omslag ontworpen door niemand minder dan Philip Renard himself!! Dit was een recentelijk geschreven en uitgegeven boek echter niet bij De Bezige Bij uitgegeven. Ik was volkomen in verwarring. Hoe kon dit? Was dit nog een oude bestaande tekening die gebruikt werd, was deze omslag recentelijk getekend en zo ja, leefde Philip Renard dan nog?
Ik heb hierover onmiddelijk contact gezocht met de schrijver en informatie gevraagd over de Kwintessens reeks, over Philip Renard, over De Bezige Bij enzovoort.

Iemand die kennelijk ook de pracht van de getekende voorkanten kende en het zelfs voor elkaar had gekregen om zelf, voor zijn eigen boek ook zo`n getekende voorkant te krijgen moest toch mijn vragen begrijpen, moest toch invoelen hoe belangrijk deze queeste was, hoe belangrijk deze tekeningen waren? Zijn antwoord was echter zeer kort, zeer summier en totaal niet het antwoord waarop ik gehoopt had.
Hij voelde zich niet geroepen om fans van die omslagen van informatie te voorzien en als ik meer informatie wilde daarover moest ik maar informeren bij de tekenaar Philip Renard zelf van wie hij het e-mailadres bijsloot!!!  Mijn mond viel echt open van verbazing. Enerzijds vanwege het gebrek aan compassie (later begreep ik dat de schrijver op dat moment zelf in een mindere fase in zijn leven zat) anderzijds vanwege de toegereikte sleutel tot een einde aan de zoektocht.
De sleutel, het e-mailadres van de door mij dan meest gezochte tekenaar ter wereld, de man door wie ik uren sleet in tweedehandsboekenwinkels op zoek naar meer omslagen door zijn hand getekend, meters na meters boekenplanken afgespeurd, de drijvende kracht achter mijn zoektocht, en het begin van mijn queeste, mijn eigen Vos!!!

Ik heb een paar dagen gewacht met het sturen van een email naar Philip Renard om het gegeven dat hij nog leefde, een Nederlander was die nog steeds in Nederland woont en ook nog steeds productief op het gebied van vormgeving was, eens goed te laten kunnen doordringen.
Dit stond zo haaks op alles dat ik al tientallen jaren zelf had ingevuld. Nadat ik de email had verstuurd kreeg ik binnen twee dagen antwoord!! Ik heb gedanst, gesprongen en tegen iedereen die het maar horen wilde, dat ik antwoord had gekregen op mijn grote vragen, uit welke delen bestaat de Kwintessens reeks van De Bezige Bij!!

De informatie die ik kreeg was overigens overweldigend, want niet alleen alle verschenen delen uit de Kwintessens reeks waren mij nu bekend, ook andere boeken waarvan de omslagen door hem getekend en ontworpen waren alsmede boeken waarvan hij de typografie verzorgd heeft. Via internet was op basis van de nu bekende titels mijn reeks snel compleet en daarmee kon ik mijn zoektocht afsluiten!

Maar er gebeurde meer … nieuwe deuren, nieuwe vossen, nieuwe zoektochten.
Daarover meer in Deel 4!

Philip bedankt voor alle mooie omslagen, voor je mooie tekeningen
en natuurlijk nog veel, veel meer voor het mooie contact dat we hadden en hopelijk nog lang zullen hebben.

Hallo wereld.

Welkom bij mijn vernieuwde site!! Nieuw??

JA! Van www.epconu.wordpress.com naar www.epco.nu!!

Als het goed is is er verder niets veranderd, want waarom zou je iets veranderen dat al goed is??

Veel lees- en kijkplezier!!

Epco.

Van den vos Renard deel 2: De vos.

De verschijning vos, zoals ik al vaker heb verteld, doorkruist op meerdere niveau`s mijn leven. Enerzijds als prachtig dier, fysiek aanwezig in de ons omringende bossen en velden en anderzijds als het symbool voor al datgene waar de vos al eeuwen voor staat.

Zo weet ik nog goed hoe ik als kind de fabels las waarin de vos altijd een prominente en duidelijke plek had, de sluwerik, die met zijn slimheid altijd probeert ergens winst uit te halen. Wat trouwens zeer regelmatig lukt maar ook even vaak verkeerd afloopt omdat men de streken van de vos inmiddels wel kende. Een vos verliest wel zijn haren maar nooit zijn streken.
Ik was dan ook zeer verheugd toen ik op een mooie uitgave stuitte van beide delen van de fabels van Jean de La Fontaine (oorspronkelijke uitgaven in 1668 en 1679!) Zelfs nu nog na meer dan 300 jaar zijn de menselijke kenmerken toegeschreven aan de dieren herkenbaar en hebben nog niets aan verbeeldingskracht verloren. Onze vos Reinaert is dan ook niet meer dan een Nederlandse schrijfwijze voor het Franse woord voor vos, renard.

Maar nog steeds lees ik met heel veel plezier de verhalen waarin dieren met menselijke eigenschappen centraal staan om een bepaald onderwerp of zelfs moraal te beschrijven. Zo zijn de verhalen van Toon Tellegen mijn favoriete voorleesvoer voor de kinderen.
En ook de vos uit het sprookje De Kleine Prins, is zo`n dier.
De vos staat daarin symbool voor de wilde ongetemde natuur, voorzichtig op afstand te beschouwen maar, door de aandacht die je het geeft, de tijd die je eraan besteed, steeds dichterbij komt. Het gaat je raken en uiteindelijk worden beide getemd. Je sluit elkaar in je hart, je raakt ermee verbonden op een dieper niveau.
Deze vos staat al de helft van mijn leven symbool voor die personen en objecten die me hebben weten te temmen, voor korte of langere tijd, waarbij onze wederzijdse afhankelijkheid ons veel plezier heeft gegeven en het afscheid ook de bij behorende tranen en pijn in het hart opleverde. Er zijn al heel wat kleine of grotere vossen geweest in mijn leven! En niets voor niets is mijn zoon, sinds zijn geboorte, de levende personificatie geworden van die ene, De Kleine Prins vos! Mijn eigen kleine grote vos!!

Daarnaast is er natuurlijk de vos zelf, als schuw wild dier in het bos en op de velden altijd op zijn hoede klaar om met zijn schitterende schutkleurenpracht
weg te duiken in het onzichtbare, altijd opgejaagd en daardoor bang voor de mens. Hoe mooi, hoe rank en hoe prachtig is dit dier.
Deze vos heb ik, en daar ben ik echt enorm dankbaar voor, al vele en vele malen tegen mogen komen, soms dichtbij en soms veraf, soms kort en soms in mijn beleving bijna uren lang mogen aanschouwen. Een van de mooiste ontmoetingen was tijdens een kampeerweek met mijn zoon (toen 4 jaar oud) in de tent aan de rand van het bos.
In de avond na het eten stelde ik hem voor, zonder hierover na te denken of te beseffen wat ik zei, om nog even naar de vos te gaan kijken. We liepen vervolgens langs het bos een stukje verder naar een weiland gingen aan de rand daar van zitten en twee minuten later steekt een vos in al zijn pracht, voor ons, op zo`n 100 meter afstand, het weiland over. Mijn zoons allereerste echte fysieke vos.

Ik zoek echter nooit naar vossen! Ze kruisen mijn pad, of ik dat van hen. Ze komen ongevraagd in mijn leven. Puur willekeurig, puur toevallig. Hoewel die woorden willekeur en toeval zeker in deze context volkomen misplaatst zijn. Ik geloof niet in toeval en dat waar de vos in mijn leven voor staat en mij laat zien, is te relevant om het aan enige willekeur toe te schrijven. Tijdens onze “indianen”-kampeervakantie in een tipi alweer ruim een jaar geleden waren wij en de kinderen het er dan ook unaniem over eens dat wij, ons gezin, van de Vuurplaats van de Vos zijn. Geen twijfel mogelijk!

En, o ja, dit verhaal was toch gewoon een deel 2 over de Kwintessens reeks van De Bezige Bij? De bijna levenslange zoektocht naar nog meer deeltjes met die mooie getekenden voorkanten? Die omslagen die mijn hart en de diepere lagen van mijn bewustzijn zo intens wisten te raken? Het zal dan ook zeker niemand verbazen dat bij al de delen die ik vond, voorin achter het omslagontwerp elke keer dezelfde naam stond: Philip Renard, (mijn Franse vos!!). Dat maakte mijn zoektocht niet makkelijker, wel een stuk mooier.
Dit was namelijk geen zoektocht meer, de vos had weer eens mijn weg gekruist, of ik dat van hem. Dit is mijn levenspad, de vos, in al zijn verschijningen.

Van den vos Renard deel 1: De zoektocht.

Ik kan me het eerste Kwintessens boek dat ik in handen kreeg nog heel goed herinneren.
Als 19-jarige leende ik een wat oudere man, in al mijn onschuld van de jeugd, 10 gulden en als onderpand kreeg ik een boek in mijn handen geduwd met de mededeling dat hij dat bijzondere boek de maand erna weer terug zou kopen. Ik heb het boek nog steeds!

Het boek is van L. Pauwels en J. Bergier twee Franse geleerden en is getiteld: De dageraad der Magiërs. Ik had nog nooit van hen beide gehoord maar bij het lezen van de inleiding
hadden ze mijn interesse al zodanig gewekt dat ik het boek in een ruk heb uitgelezen. Wat een boek, wat een opzet en wat een heerlijk, nuchter taalgebruik (red. dit was  natuurlijk de Nederlands vertaalde versie in plaats van de Franse originele editie) er is in mijn latere leven geen boek geweest dat qua inhoud zou enorm verstrekkend en veelomvattend is als dit boek. Het boek, geschreven in 1960, bevatte kort en bondig al alle onderwerpen waar decennia schrijvers zich later op zouden storten en lijvige boeken over zouden schrijven. Dit boek was zo puur, zo fris en oorspronkelijk, of zo magisch realistisch zoals ze het zelf graag benoemde!!

Maar het bijzondere en intrigerende aan het boek vond ik vooral de omslag. Gewoon een kartonnen paperback met op de achterkant in het kort waar het boek overging. Maar die voorkant trok elke keer weer mijn aandacht!! Ik haalde het zelfs regelmatig uit de kast om er naar te kijken. Magisch en eenvoud in een. Die kaft wist voor mij naast de essentie van het boek, uitdrukking te geven aan het alles-in-een principe, het concept waar ik toen, en nu nog steeds in geloof, dat alles, elke tegenstelling, zijn wortels heeft in dat ene eerste grondbeginsel, de oer-energie. Ik heb er ooit zelfs een naam voor bedacht, het AL Dat Is, mijn equivalent voor God. De voorkant van het boek was getekend met zachte pastelkleuren, bevatte een aantal tekens zoals de swastika, een 5 puntige ster en een kruis omgeven door bloemen (lotussen?) en gekleurde organische structuren.

Korte tijd later begon ik de boeken van Hermann Hesse te lezen en als eerste kennismaking met hem las ik Siddhartha , dat ik nog steeds zijn meesterwerk
vind. De uitgave van Siddhartha die ik las had als omslag ook weer een tekening, met mooie pasteltinten, die uitdrukking gaf aan het verhaal, maar ook daarachter iets liet zien van een oneindige cirkel, een wederkerigheid in alles, een tekenaar die wist, die begreep. Die de dingen net zo zag zoals ik de dingen waarnam, een gelijk gestemde!
Ik wist dat deze twee boeken een-en-dezelfde tekenaar moesten hebben en vanaf daar begon mijn speurtocht naar meer boeken met die kenmerkende omslagen, of zoals onder vrienden als we er over spraken, de boeken met de mooie getekende voorkanten.
Het werd een speurtocht die uiteindelijk ongeveer 27 jaar heeft geduurd.

Beide boeken waren uitgegeven door Uitgeverij De Bezige Bij in de Kwintessens reeks. En waren genummerd wat de indruk gaf dat er een volgorde, een reeks was die waarschijnlijk eind jaren 60 begon en doorliep tot in de jaren 70. In die tijd dat mijn zoektocht begon was er geen internet, geen computernetwerk in de bibliotheek , maar er waren wel heel veel tweedehands boekenwinkels!! Dus in welke stad  ik ook kwam, altijd als ik een tweedehandsboekenwinkel zag dook ik even naar binnen om te kijken bij vertaald werk, of bij kwintessens, of bij De Bezige Bij. Altijd op zoek naar de getekende voorkanten!!! Het werd van een zoektocht meer een queeste. Iets wat ik moest volbrengen!
Af en toe vond ik een boek met zo`n getekende voorkant, had had ik de zijkant van het boek in het schap kunnen herkennen aan de getekende letters van de titel en schrijver, aan het getekende logo van De Bezige Bij, of soms bij wat bezoedelde of vergeelde exemplaren gewoon aan de kleurschakering. Ik vond veel andere titels van Hermann Hesse, die overigens altijd mijn favoriete schrijver is gebleven, De reis naar het Morgenland, Het Kralenspel, Narziss en Goldmund, naast de inhoud van deze boeken zie ik vooral de omslagen voor me. Al snel ontdekte ik ook de boeken van Carlos Castaneda, de eerste 4 delen hebben dezelfde getekende omslagen. Ook kwam ik af en toe vage voor mij onbekende schrijvers tegen met nog onduidelijkere titels als Psychocybernetica
maar allen hadden dezelfde gemene deler, een mooi getekende omslag!!!

Aan deze zoektocht kwam geen einde, ik had geen idee hoeveel delen er ooit waren verschenen, welke ik nog miste, waar ik andere delen kon vinden, maar dat is misschien ook het mooie van zoeken, van een zoektocht, van een queeste, altijd rond blijven kijken zonder dat het gevonden wordt want als het klaar is, compleet is, is de zoektocht klaar,
geëindigd.

Uit de kast, In de kast!

Uit de kast, In de kast!

Alleen al de hoge sokkel verwijst ernaar dat Epco de ruimtelijke en psychische beperkingen van de kast al lang is ontstegen. Dat zijn denkraam een iconoclaste mentaliteit omspant, die uitmondt in een kosmisch signaal, een oerkreet, die vorm kreeg met deze simpele materialen.

En toch weer in de kast? Ja! Epco nam ons even bij de hand en leidde ons daarna terug naar onze dagelijkse vormenwereld. Hij toonde ons een glimp van een gebied, een mercenary territory, waar spiritualiteit de strijd moet aanbinden tegen de groteske uitwassen van de hedendaagse wereld.                   De veiligheid van de kast komt dan als een bevrijding!

De Vader, de Zoon en de Weg.

Elk jaar weer komt deze dag een keer voorbij, de verjaardag van mijn zoon.
En elk jaar denk ik op de avond daarvoor terug aan het moment dat hij in mijn leven kwam, zijn geboorte, het allereerste begin, onze eerste tijd samen.

Ik herinner het me allemaal nog zeer levendig,
ik was getuige van het wonder der schepping, de schepping van mijn eigen zoon!
Wat me vooral altijd bij zal blijven zijn die eerste paar minuten van hem op deze wereld.
Hij zat met zijn beentjes gekruist op het bed met een beetje een grijzige en rimpelige huid
en ik kon me niet aan de indruk ontrekken dat dit ventje van een paar minuten oud
eigenlijk al honderden jaren oud was. Een wijze oude man die opnieuw geboren werd, herboren werd.
Na een paar minuten veranderde zijn grijzige kleur in het gewone baby roze dat we allemaal kennen, de rimpels verdwenen enigszins en hij werd een kleine lieve schattige baby, de baby`s die we allemaal kennen.
Maar dat beeld, die eerste paar minuten, die van die wijze oude man die zal ik nooit kunnen vergeten.

Mijn zoon was met woordjes en praten er vroeg bij kun je wel zeggen,
toen hij twee was had hij al over “communicatieproblemen” en ook het woord “papegaaienkooi” was geen probleem. Hij gebruikte niet alleen die  woorden, hij begreep ook absoluut de betekenis ervan.
Op die leeftijd was het ook dat we samen aan het fietsen waren, hij nog voorop in het kinderstoeltje, het avontuur tegemoet, op verkenning, zoals we elke dag deden als het weer het toe liet. Op expoditie zoals we altijd op zijn Winnie de Pooh`s zeiden!

We waren na een paar uur op een punt aangekomen waar we beide nog nooit eerder geweest waren, het was al lang weer tijd om richting huis te gaan, toen ik hem moest bekenen; “Ik geloof dat we verdwaald zijn, Ik ben hier nog nooit geweest en weet hier niet zo goed de weg terug naar huis”,
waarop mijn zoon antwoordde; “Dat geeft niets hoor Papa, ik Ben de Weg!”

En natuurlijk zijn de hoofdletters door mij hieraan toegevoegd, maar op dat ene moment gaf hij met die eenvoudige zin precies uitdrukking aan waar het toen, nu en in de toekomst om ging, gaat en ook zal gaan.  Als wij samen zijn, zijn wij altijd op het juiste moment op de juiste plek , waar en wanneer dat dan ook is.

De Vader, de Zoon en de Weg, onze eigen drie-eenheid,                                                             wij samen, versmolten tot die ene essentie,                                                       onvoorwaardelijke liefde in het eeuwige NU.

Liefs.