Van den vos Renard deel 2: De vos.

De verschijning vos, zoals ik al vaker heb verteld, doorkruist op meerdere niveau`s mijn leven. Enerzijds als prachtig dier, fysiek aanwezig in de ons omringende bossen en velden en anderzijds als het symbool voor al datgene waar de vos al eeuwen voor staat.

Zo weet ik nog goed hoe ik als kind de fabels las waarin de vos altijd een prominente en duidelijke plek had, de sluwerik, die met zijn slimheid altijd probeert ergens winst uit te halen. Wat trouwens zeer regelmatig lukt maar ook even vaak verkeerd afloopt omdat men de streken van de vos inmiddels wel kende. Een vos verliest wel zijn haren maar nooit zijn streken.
Ik was dan ook zeer verheugd toen ik op een mooie uitgave stuitte van beide delen van de fabels van Jean de La Fontaine (oorspronkelijke uitgaven in 1668 en 1679!) Zelfs nu nog na meer dan 300 jaar zijn de menselijke kenmerken toegeschreven aan de dieren herkenbaar en hebben nog niets aan verbeeldingskracht verloren. Onze vos Reinaert is dan ook niet meer dan een Nederlandse schrijfwijze voor het Franse woord voor vos, renard.

Maar nog steeds lees ik met heel veel plezier de verhalen waarin dieren met menselijke eigenschappen centraal staan om een bepaald onderwerp of zelfs moraal te beschrijven. Zo zijn de verhalen van Toon Tellegen mijn favoriete voorleesvoer voor de kinderen.
En ook de vos uit het sprookje De Kleine Prins, is zo`n dier.
De vos staat daarin symbool voor de wilde ongetemde natuur, voorzichtig op afstand te beschouwen maar, door de aandacht die je het geeft, de tijd die je eraan besteed, steeds dichterbij komt. Het gaat je raken en uiteindelijk worden beide getemd. Je sluit elkaar in je hart, je raakt ermee verbonden op een dieper niveau.
Deze vos staat al de helft van mijn leven symbool voor die personen en objecten die me hebben weten te temmen, voor korte of langere tijd, waarbij onze wederzijdse afhankelijkheid ons veel plezier heeft gegeven en het afscheid ook de bij behorende tranen en pijn in het hart opleverde. Er zijn al heel wat kleine of grotere vossen geweest in mijn leven! En niets voor niets is mijn zoon, sinds zijn geboorte, de levende personificatie geworden van die ene, De Kleine Prins vos! Mijn eigen kleine grote vos!!

Daarnaast is er natuurlijk de vos zelf, als schuw wild dier in het bos en op de velden altijd op zijn hoede klaar om met zijn schitterende schutkleurenpracht
weg te duiken in het onzichtbare, altijd opgejaagd en daardoor bang voor de mens. Hoe mooi, hoe rank en hoe prachtig is dit dier.
Deze vos heb ik, en daar ben ik echt enorm dankbaar voor, al vele en vele malen tegen mogen komen, soms dichtbij en soms veraf, soms kort en soms in mijn beleving bijna uren lang mogen aanschouwen. Een van de mooiste ontmoetingen was tijdens een kampeerweek met mijn zoon (toen 4 jaar oud) in de tent aan de rand van het bos.
In de avond na het eten stelde ik hem voor, zonder hierover na te denken of te beseffen wat ik zei, om nog even naar de vos te gaan kijken. We liepen vervolgens langs het bos een stukje verder naar een weiland gingen aan de rand daar van zitten en twee minuten later steekt een vos in al zijn pracht, voor ons, op zo`n 100 meter afstand, het weiland over. Mijn zoons allereerste echte fysieke vos.

Ik zoek echter nooit naar vossen! Ze kruisen mijn pad, of ik dat van hen. Ze komen ongevraagd in mijn leven. Puur willekeurig, puur toevallig. Hoewel die woorden willekeur en toeval zeker in deze context volkomen misplaatst zijn. Ik geloof niet in toeval en dat waar de vos in mijn leven voor staat en mij laat zien, is te relevant om het aan enige willekeur toe te schrijven. Tijdens onze “indianen”-kampeervakantie in een tipi alweer ruim een jaar geleden waren wij en de kinderen het er dan ook unaniem over eens dat wij, ons gezin, van de Vuurplaats van de Vos zijn. Geen twijfel mogelijk!

En, o ja, dit verhaal was toch gewoon een deel 2 over de Kwintessens reeks van De Bezige Bij? De bijna levenslange zoektocht naar nog meer deeltjes met die mooie getekenden voorkanten? Die omslagen die mijn hart en de diepere lagen van mijn bewustzijn zo intens wisten te raken? Het zal dan ook zeker niemand verbazen dat bij al de delen die ik vond, voorin achter het omslagontwerp elke keer dezelfde naam stond: Philip Renard, (mijn Franse vos!!). Dat maakte mijn zoektocht niet makkelijker, wel een stuk mooier.
Dit was namelijk geen zoektocht meer, de vos had weer eens mijn weg gekruist, of ik dat van hem. Dit is mijn levenspad, de vos, in al zijn verschijningen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *