De kerstdagen

De kerstdagen komen er weer aan…

De kerstdagen…

De kerstdagen van vorig jaar stonden bij mij vooral in het teken van gemis en verdriet. Enerzijds het gedeeld verdriet van en met anderen over het gemis van hun dierbaren, anderzijds mijn eigen verdriet door het gemis van een dierbare, een maatje, mijn grote vriend die er nou net die dagen niet bij kon zijn.

De emotie verdriet geeft me altijd een dubbel gevoel. Natuurlijk voel ik de pijn, de tranen en de wens het anders te willen. Niet alleen het verdriet van mezelf, maar ook het verdriet van een ander kan ik goed voelen.
Ik onderga het, en ervaar het, en daar het niet prettig is deze gevoelens te hebben, wil het gevoel gelijk relativeren. Weg-rationaliseren, over het gevoel heen stappen door het van een veilige afstand te benaderen. Een waardebepaling geven.
Hoe groot is dit verdriet? Is het terecht dat dit verdriet er is? Is dat of dat niet juist veel verdrietiger of juist minder verdrietig? En valt mijn verdriet dan niet reuze mee? Het is een manier voor mij om met mijn eigen verdriet of dat van een ander om te kunnen gaan, ik kan mijn eigen verdriet daarmee minder of kleiner maken, loskoppelen van de omstandigheden, het dragelijker maken.
De pijn enigzins verzachten, losweken van mijn eigen gevoel.
In feite creer ik daarmee het bekende oer-Hollands schilderij van het zigeunerjongetje of -meisje met een traan op hun wang dat je vroeger veel in huiskamers zag hangen, of van het levenslied, verdriet van een ander zien en groter maken met als effect dat je eigen verdriet dragelijker is.

Dat deed ik altijd zo. Tot de afgelopen kerst!
Ik zag veel foto`s en berichten langskomen op Facebook van mensen die met hele families enorme gourmetschotels naar binnen werkten, terwijl ze ondertussen nog wat overbodige cadeaus uitpakten, strakke nette kleding en een nog strakkere brede lach. Leuke en gezellige activiteiten ondernemend,
vieren dat het kerst is, wat dat kerst dan ook is. Niet omdat het kan maar omdat het moet!
Of was dat nou, nog verkwistender, andersom?

Er kwamen die kerst ook een aantal andere berichten van mensen bij me binnen, andere mensen die ik erg graag mag, waarvan de berichten juist het tegenovergestelde waren.
Zo was er iemand die zijn kat al dagen kwijt was en hier zeer verdrietig over was omdat deze kat juist diegene is aan wie ze erg gehecht is, haar maatje.
Mensen die hun familie of vrienden missen omdat die er niet meer zijn en juist rond deze dagen daar extra mee geconfronteerd worden. Mensen die alleen thuis zitten omdat ze niemand meer hebben om kerst mee te vieren. En ikzelf die tijdelijk mijn grote dierbare vriend niet om me heen had terwijl toch juist die tijd met dierbaren gevierd zou moeten worden?

En als extraatje, zo van bovenaf even in mijn schoot geworpen,
kreeg ik op tweede kerstdag te horen dat iemand van wie ik de afgelopen jaren zeer veel heb geleerd, iemand die toch een lange tijd een soort van leermeester is geweest voor mij, was overleden. Helemaal alleen, tijdens de kerst.
Toen werd het stil in mijn hoofd…
Doodstil…

Ik wist niet meer wat ik denken moest of hoe ik denken moest. Hoe ik al dat verdriet in en om me heen kon relativeren, te niet doen, opzij zetten en verder gaan. Het ene verdriet is het andere natuurlijk niet, maar elk verdriet is voor diegene die het ervaart een groot verdriet. De waardebepaling wordt vaak door de omgeving gedaan. Elk verdriet is een verdriet dat je liever niet ziet of ervaart.
Het verdriet en het gemis van iedereen om mij heen stond in volle glorie voor mijn geestesoog en juist op dat moment herinnerde ik mij datgene wat hij, hij die op die tweede kerstdag overleed, altijd tegen mij zei als ik weer eens aankwam met een probleem, een naar gevoel, of wat dan ook.
Hij keek me dan altijd heel rustig aan en zei:  Waarom dient zich dit juist nu aan? Wat zegt dat volgens jou? Waarom heb je dat nu nodig? Waarom heb jij dit gecreëerd?
Inderdaad vragen waarvan me de stoom op die momenten vaak uit mijn oren kwam en waarop ik allerlei tegenwerpingen kon en vaak ook ging maken.
Hem verwijtend vroeg waarom hij die onzinnige vragen stelde, maar vragen, waarvan ik na een moment van bezinning of twee altijd dacht: inderdaad! Wat zegt het mij? Wat laat het me zien? Wat leer ik hiervan?

Als ik die vragen loslaat op de afgelopen kerst kan ik niet anders dan toegeven dat ik dit nodig had om te realiseren wat ik heb, zowel de negatieve als positieve dingen, omdat beide kanten bijdragen aan diegene die ik nu ben.
Iemand die is, en meestal misschien niet meer dan dat. Soms verdrietig, soms gelukkig, maar zonder tekorten, met alle ruimte om mijn eigen toekomst vorm te geven op een manier zoals ik dat wil. Verdriet en gemis zijn geen prettige gevoelens, maar ze geven diepte aan het leven. aan mijn leven, en kunnen in die zin een verrijking zijn, en zijn het ook.

Bedankt Jules voor alles, maar vooral voor je wijze lessen.
En natuurlijk is het geen toeval dat juist jij mij een oplossing liet zien voor al dat gemis en verdriet van die afgelopen kerst. Ik had alleen liever een andere manier daarvoor gezien.

Het ga je goed!

Liefs!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *