Vrienden

Vrienden hebben en vooral het contact daarmee onderhouden vind ik erg lastig. Erg lastig is misschien nog een beetje licht uitgedrukt, zeg maar gerust onmogelijk. Ik stel namelijk erg hoge eisen aan mijzelf maar daarmee ook aan de mensen om mij heen. Mensen vinden dat dan weer lastig of voelen zich niet serieus genomen. Of ik bepaal te veel. Weet je, als die mensen dat dan niet kunnen waar maken is dat toch zeker niet mijn tekortkoming of falen, toch? Nee, vrienden heb ik dan ook niet.

Ik heb Facebook! Vrienden genoeg te vinden daar en wie heeft er dan nog echte mensen nodig? En het leuke van Facebook vind ik het gevoel dat ik die mensen beter leer kennen dan dat ik zou doen als ik ze in het echt zou ontmoeten. Tussen de regels door lezen heet dat dan, of meer openheid geven. De openhartigheid die ze in hun posts ten toon spreiden zouden ze nooit in het echte leven aan hun bekenden durven tonen. Emoties, frustraties en openhartigheden. Facebook! De openbare biechtkamer van onze moderne maatschappij.

Laatst kwam er plotseling een post voorbij van een Facebook-vriendin die daar eigenlijk nix mee doet. IK HEB EEN POES!! Hoofdletters, uitroeptekens, poste ze. Dan denk ik als je daar na 28 jaar nu pas achterkomt dan gaat er wel een wereld voor je open ja. Geniet ervan meid!! Ik denk dat haar volgende post pas weer is als ze zich heeft laten ombouwen. Ja, want ondanks dat we tegenwoordig medisch gezien tot heel veel in staat zijn, is daarin nog steeds bar weinig keus, vrouw, man of nix. Maar als je nix hebt dan valt er ook niet veel met Facebook te delen.

Zo heb ik nog een Facebook-vriendin, als die iets post dan krijg ik spontaan een algehele verzuring. Wat een negativiteit, wat een doemdenkerij. Nix deugt en iedereen is slecht. Kritiek en commentaar op alles dat er is. En dat is best wel veel. En die posts gaan de hele dag door! Een echte, door en door zuurpruim zeg maar. Ik weet zeker dat die in een vat azijn geboren is. Als zij uit haar werk thuis komt opent haar man een weckpot, stopt haar daarin, dekseltje erop en zet haar op het schap in de kelder tot de volgende ochtend. Die gaat nog jaren mee!

Nee, Facebook. Een stuk makkelijker dan echte vrienden. Je hoeft de deur niet uit, je antwoord alleen als jij dat wilt. En heb je eens een keer geen zin om ook maar iets te zien of gestoord te worden kijk je gewoon niet. Dat hoef je bij je vrienden of partner niet te proberen. Heerlijk Facebook! Wat een verrijking!

Verandering en verder!

Na een heerlijke zomervakantie is het tijd om verder te kijken. Wat wil ik, hoe wil ik het en wanneer wil ik het. Dat leidt tot keuzes maken, nieuwe wegen inslaan en de uitdaging aangaan. Oude dingen die je niet meer dienen loslaten en nieuwe plannen maken. Overigens heb ik de keuze gemaakt om dat na de zomervakantie te doen terwijl dit natuurlijk op elke willekeurige dag mogelijk is!

In de aanloop naar die nieuwe ontwikkelingen heb ik besloten om de aankomende tweeënhalve maand geen nieuw werk van mij te laten zien. Ik bewaar alles tot aan het laatste weekend van november. Dan is alles dat ik gemaakt heb in een keer te zien. Dus de aankomende tijd ben ik ongezien productief, op weg naar de grote verrassing!!

Tot snel!

Welkom!

In de kast, uit de kast

Daar waar het raam een deur wordt,
kunnen wij elkaar ontmoeten.
Een open deur, op de drempel,
nodig ik je uit; Kom toch binnen!

Zie en kijk in vrijheid rond,
beschouw en deel mijn leven.
Zoals ik dat altijd al graag zou willen,
alleen, toen, van achter mijn veilige raam.

En nu nodig ik je uit, Kom binnen!,
samen, en dan hand in hand,
Misschien maar voor heel even,
maar ik hoop toch voor altijd.